Przejdź do treści

Kierunki innowacji i rozwoju technologii energetycznych

Dzień 2 – 25.06.2019
11:40–12:30

Energetyka jest  jedną z najbardziej konserwatywnych dziedzin techniki, a równocześnie poligonem wdrożeń nowych technologii. Ten paradoks wynika z zasady, że rozwiązania, które mają być wdrożone na dużą skalę powinny być przetestowane w innych zastosowaniach przez co najmniej dekadę.

Niewątpliwie kompleksowe programy badawcze powinny stanowić wsparcie procesów transformacji w energetyce zarówno poprzez zapewnienie stabilnej pracy urządzeń już eksploatowanych i muszących się dostosować do nowych wymagań (np. program NCBR Bloki 200+) jak i poprzez przetestowanie i ubezpieczenie od ryzyka nowych technologii, począwszy od tzw. czystych technologii węglowych, na modułowych reaktorach termojądrowych skończywszy.

Problemy
1. Jakie powinny być nakłady na prace badawcze w energetyce w Polsce? np. koncern EDF wydaje rocznie ponad 500 MEuro własnych środków na R&D.
2. Jak dzielić pieniądze pomiędzy prace R&D ukierunkowane na efekty w krótkiej (2-3 lata), średniej (5-10 lat) i długiej (10-20 lat) stałej czasowej?
3. Czy Polska powinna samodzielnie prowadzić ryzykowne pod względem wyniku prace badawcze (np. dot. reaktorów termojądrowych, reaktorów typu DFR, magazynów energii), czy liczyć na rente niedorozwoju i możliwość uwłaszczenia się na wynikach cudzych prac?
4. Czy koordynacja prac badawczych (zakres, środki) powinna być centralna, czy prace te powinny mieć również charakter „bottom-up”? W jakich proporcjach?
5. Na co obecnie położyć nacisk przy formułowaniu zakresu prac R&D powiązanych z energetyką. Kto powinien być głównym graczem: NCBR?, ME? koncerny energetyczne? firmy technologiczne?
6. Jak odwrócić drenaż mózgów w badaniach związanych z energetyką?