Przejdź do treści

Deinstytucjonalizacje w polityce społecznej

Dzień 2 – 27.08.2021
10:15–11:25
Sala 10
Główną tendencją w formalnej opiece nad osobami niesamodzielnymi, do których należą wymagający wsparcia seniorzy, jest deinstytucjonalizacja. Pod tym pojęciem rozumie się działania podejmowane na rzecz tworzenia różnych form usług (również zdrowotnych) w środowisku mających na celu zapewnienie właściwej opieki oraz wydłużenie okresu sprawności psychofizycznej oraz możliwości pełnienia ról społecznych i zawodowych. Przesłanki deinstytucjonalizacji mają zarówno charakter ekonomiczny (koszt opieki stacjonarnej), jak i społeczny (preferencje klientów). Celem artykułu jest zaprezentowanie deinstytucjonalizacji usług dla seniorów jako elementu polityki senioralnej w Polsce.
W całej Unii Europejskiej setki tysięcy osób z różnymi upośledzeniami fizycznymi i psychicznymi lub w podeszłym wieku, a także porzuconych lub zaniedbanych dzieci, mieszka w dużych izolowanych placówkach. Z założenia instytucje te miały zapewniać opiekę, wyżywienie i schronienie, jednak zebrane przez lata dowody wskazują, iż nie są w stanie zapewnić usług skoncentrowanych na dobru podopiecznych ani wsparcia gwarantującego pełne włączenie społeczne. Fizyczne oddzielenie od lokalnych społeczności i rodzin drastycznie ogranicza zdolność oraz gotowość osób zamieszkałych lub wzrastających w takich miejscach do pełnego uczestnictwa w życiu ogólnie pojętego społeczeństwa. Przy opracowywaniu systemów opieki społecznej i wsparcia godnych 21. wieku powinny być uwzględniane wartości godności, równości i poszanowania praw człowieka.